کاکتوس (6)

جنون گاوی

در گوشه این جهان بیمار              جایی که به دل نمانده دلدار

گاوی دوسه در میان آخور             بودند به هم رفیق و دمخور

 

یک گاو نر جوان نادان                   مجنون شده بود میان ایشان

میزد به در طویله اش شاخ            واندر پی آن همش بگفت آخ

آنقدز که او نمود فریاد                  تن خسته شد از میان بیافتاد

اشکی زمیان چشم مستش         غلتید به روی کتف و دستش

لیسید ز روی شانه آن اشک          آن رنگ پریده چنان کشک

گاوان دگر همه پریشان                در دوروبرش ز قوم و خویشان

صد حلقه به دور او ببستند             تا مهر سکوت او شکستند

گفتند مگر تورا چه حال است           دیوانگی چون تورا محال است

مارا تو مگر غریبه دانی                    کاین راز نموده ای نهانی

گفتا که کنار آخور ما                       یک گاو گزیده بود ماوا

حوری صفتی بلند گاوی                    کاندر صفتش شگفت راوی

با صوت و ندای همچو دستان                گاوی ز نژاد انگلستان

بوده است به وصف و نام لیلی               اشکم ز میان شدست سیلی

این خاطره های او به یادم                    می آید و میدهد به بادم

روزی به هوای گشت و صحبت                  با یک دل پر امید و جرات

روی چمن و کنار گاری                         رفتم به هوای خواستگاری

گفتم سر حالی یا جیبی                    گفتا به تو چه مگه طبیبی

دیدم که طرف چقدر ظریف است              صد تای منو یه جا حریف است

گفتم که عزیز قهوه رنگم                       ای خوشگل خوشگلا قشنگم

ای موی مش لبان اناری                     باد نفست چنان بخاری

مو ریخته ای بروی شانه                         آشوب زنی در این میانه

آنگه که بدیدمت به گلزار                      زان روز بگشته حال ما زار

عاشق شده ام به خال نازت                  بر چشم درشت نیمه بازت

ای من بشوم فدا و قربان                     بر آن دهن همیشه جنبان

حرفی بزن و بجای نشخوار                   یک چاره به پیش ما تو بگذار

ترسم که همی جنون بگیرم                    از عشق تو آخرش بمیرم

گفتا که تو عاشقی به سمم                   عاشق شده ای به موی دمبم

بدبخت نحیف رنگ پریده                          ای گاو جوان دم بریده

تنها میروی به خواستگاری                    گوساله مگر پدر نداری؟

از دست تو بیسواد بد آه                      این رسم مگر ندانی ؟ واه واه

رو با پدرت بیا به پیشم                           صحبت بکند با قوم و خویشم

تا بله برون جواب بگیری                        شاید فرجی شود نمیری

گفتم که به خود چه اشتباهی                جز تو که دگر نمانده راهی

باید که عنان کنم خبر را                               باید که خبر کنم پدر را

رفتم چو فشنگ پیش بابا                            گفتم به حیا و شرم و ایما

بعد از دو سه فال و استخاره                        با لحن مشوش و اشاره

بنگر تو کنون به حال زارم                           بر عشق و جنون کشیده کارم

عاشق شده ام پدر دوا چیست                   بی لیلی من نفس روا نیست

گفتا پدرم که ای پسر جان                             ای گاو زبان نفهم و نادان

آن گاو که از نزاد ما نیست                          هم آخوریش به تو روا نیست

ناگه بزدم فغان و فریاد                           یکدم بکن از شباب خود یاد

عشق است و جوانی و ندانی                   من عاشقم ای پدر ندانی؟

گفتا پدرم که من آیم                            هرچند کنون جوانی و خام

باشد که خودت به راه آیی                         من راضی شدم به هر چه خواهی

فردا که شود دم سحر گاه                    یک بسته بخر ز یونجه و کاه

باهم برویم به خواستگاری                       در زیر همان درخت و گاری

صبح سحر از میان تختم                           برجستم و از طویله رفتم

می رفتم و این دلم غمین بود                      بر جای شعف دلم حزین بود

در راه خریدم دسته کاه                     خشکم زده شد سریع و ناگاه

قصاب به پیش چرخ و گاری                      در دست گرفته تیغ کاری

لیلی مرا گلو بریده                     کشته است  ورا شکم دریده

گلچین قضا گل مرا چید                  افسوس  دگر نخواهمش دید

این چرخ زمانه کی وفا کرد                      تقدیر مرا از او جدا کرد

از جور و جفای مشتی عباس               آن لیلی من بگشته کالباس

از لیلی من نمانده یک مو                    عاشق شده ام لیلی من کو

ای اهل طویله من خمارم                 بی لیلی خود نوا ندارم

بدبخت ترم ز مرغ و ماهی                  بیچاره ازین جنون گاوی

کاکتوس (5)

زمین از دلبران خالیست اما در خیابان ها 

پر از دلبر نماهاییست در انبوه انسان ها 

سر و هیکل شبیه حضرت باربی و موهاشان 

در انواع مدل ها، گیس یا فر یا پریشان ها 

به قدری گشته کوته دامن دلبرنما ها که 

به سختی می رسد دستان ما دیگر به دامان ها 

کتایون ها کتی گشتند و آزیتا شده آزی 

و سوسن ها مبدل گشته امروزه به سوزان ها 

میان کله ی سوزان خیال بچه داری نیست 

چرا افتاده آفت در میان نسل مامان ها 

اتوی مو شده عنوان بحث نیمی از نسوان 

شده افسانه آش کشک نذری توی قزقان ها 

نه دیگر قرمه سبزی می شود پیدا نه ته دیگش 

امان از دست همبر ها و برگرها و لازان ها! 

پدر جان ظرف می شویند و مادر طفلکی دارد 

برای خرج خانه می نشیند پشت فرمان ها 

گمانم در میان فیلم ها هم لاله و مرجان 

گرفته جای قیصرها و حتی جای فرمان ها 

سبیل مرد امروزه نماد هیچ چیزی نیست 

که می سنجند مردان را فقط با مارک تمبان ها 

نه تنها مردی و مردانگی از رونق افتاده 

که شل گشته ست بیش از پیش حتی دین و ایمان ها 

چه ایام خوشی بود و چه دوران بدی حالا 

که بعضا می فروشند عشق را توی خیابان ها 

ندارد Ctrl+Z زندگی تا باز برگردیم 

خدا ما را ببر لطفا به آن ایام و دوران ها

سعید طلایی

کاکتوس-5

مادر پیر مرا نکته ای زیبا گفت

هر چه شب با من زیست از بد دنیا گفت

.

گفت پروانه مشو که بسرگردانی

لای انگشت کتاب سالها می مانی

.

فکر طاووس مباش که به عیبت خیزند

وز چه کژدم نشوی که ز تو بگریزند

.

گر شوی شعله شمع از تو می پرهیزند

ور شوی اشک به چشم زیر پایت ریزند

.

زندگی آینه نیست که در او می نگری

زندکی خاک ره است که بر او می گذری

.

گر چه غم همره توست دل به اندوه مبند

چون خم حافظ باش خون به دل باش و بخند

.

نه زمین باش نه خاک که تو را خوار کنند

وانگهی ذهن تو را پر ز مردار کنند

.

آسمان باش که خلق به نگاهت بخرند

وز پی دیدن تو سر به بالا ببرند

کاکتوس-4

زن نباید به فکر مش باشد

مش همین پنج روز و شش باشد

هی نگردد پی تل و گل سر

بهر مویش به فکر کش باشد

خواستگاران خوب رد نکند

کم پی فال و شیش و بش باشد

مرد خوبی به تور خود بزند

حرفه ای ، تیز ، با برش باشد

همسر مرد سالمی بشود

نه عجوزی که مرتعش باشد

مردی آنسان که در کشاکش دهر

سنگ باشد نه اینکه کش باشد

عشق وقتی که اتفاق افتاد

متمایل به واکنش باشد

چشم دلدار خویش را هر شب

سیر سازد به هر روش باشد

قلب او را چنان کند تسخیر

که شب و روز در تپش باشد

ندهد گیر هی به شوهر خویش

هی نخواهد پی تنش باشد

نکند با کسی مقایسه اش

کم به دنبال سرزنش باشد

دست در جیب شوهرش نکند

بلکه در جیب وی شپش باشد

احتمالا بگیرد او را برق

شوهرش گر که سیم کش باشد

زن ز مردش مراقبت نکند

مرد اما مراقبش باشد

محسن اشتیاقی

کاکتوس-3

منبر از پشت شیشه مسجد

چشمش افتاد و دید چوبه دار

عصبی گشت و غیضی و غضبی

بانگ بر زد که ای خیانت کار

تو هم از دودمان ما بودی

سخت وحشی شدی و وحشت بار

نرده کعبه حرمتش کم بود

که شدی دار شحنه ؟ شرم بدار

ما سر و کارمان به صلح و صفا

تو به جرم و جنایتت سر و کار

دار بعد از سلام و عرض ادب

وز گناه نکرده استغفار

گفت ما نیز خادم شرعیم

 صورت اخیار گیر یا اشرار

هر کجا پند و بند درمانند

نوبت دار می رسد ناچار

منبری را که گیر و دارش نیست

مردم از دور و بر کنند فرار

 لیک منبر فرو نمی آمد

باز بر مرکب ستیزه سوار

دار عاقبت ز جا در رفت

رو به در تا که بشنود دیوار

گفت اگر منبر تو منبر بود

کار مردم نمی کشید به دار

سید محمد حسین بهجت تبریزی (شهریار)

کاکتوس-2

دخترم مکن بازی، بازی اشکنک دارد

بازی اشکنک دارد، سر شکستنک دارد

.

هم به زور خود برخیز، هم به به پای خود بشتاب

رهرو اش نمی گویند، هر که روروک دارد

از لباس جانت هم، یک نفس مشو غافل

این لباس تو زنجیر، آن یکی سگک دارد

گفته ای چرا زهرا، تا سحر نمی خوابد

این گناه زهرا نیست، بسترش خسک دارد

گفته ای چرا قربان، پابرهنه می گردد

کفش نو اگر دارد، اجمل و اثک دارد

.

آری از درشت و ریز، هر که را دهد سهمی

آسمان دغلکار است، آسمان الک دارد

آب ما و این مردم، رهسپار یک جو نیست

آن یکی شکر دارد، این یکی نمک دارد

خانه شان مرو هرگز، خانه شان پر از لولوست

نانشان مخور هرگز، نانشان کپک دارد

...

کودکم ولی انگار، خط من نمی خواند

و بقول یک شاعر، روشن است و شک دارد

می رود که با آنان، طرح دوستی ریزد

می رود کند بازی، گر چه اشکنک دارد.

محمدکاظم کاظمی

ادامه نوشته

کاکتوس-1

روز و شب با خودت نرو هی ور

با تو هستم بله شما دختر

قلب تو گر چه واقعاً پاک است

خواهرم خوشگلی خطرناک است

با چنان تیپ و این چنین ترکیب

صورتی مثل کاغد تذهیب

وقتی از خانه می زنی بیرون

مرد صد ساله می شود دلخون

متلک بشنوی تو از حالا

از جوانهای بی سر و بی پا

آن یکی با دروغ و با نیرنگ

می دهد وعده های خوب و قشنگ

دیگری گویدت که (جانی تو

گز شیرین اصفهانی تو)

پیرمردی یواشکی از پشت

گوید (این دخترک مرا هم کشت)

نم نمک می روی ز راه به در

با همین گفته ها شوی خرتر

.

سادگی بعد از این نمی صرفه

(من فدای چشات بشم) حرفه

سادگی هاتو یک کمی کم کن

تو خیابون حواستو جم کن

این جوانها تمام ناجورند

آی ماهی بپا همه تورند

پلویی می شوی به یک دوری

سی دی ات پخش می شود فوری

آبرویت به باد خواهد رفت

نه یه خورده زیاد خواهد رفت

...

(شعر از راشد انصاری)